Bijzondere dag

Het is vandaag woensdag en bijna 10.00 uur in de ochtend. Wij worden als bezoekers weer eens met de taxi naar de zorgboerderij gebracht. Het lijkt op een zelfde woensdag als altijd, of toch niet? De twijfel slaat weer eens toe. Meedogenloos. Voor het gemak noem ik het maar ‘meneer of mevrouw Alzheimer’. Wat doet het er eigenlijk toe of het een meneer of mevrouw is? Het is aanwezig. Klaar! Ik word opstandig. Er is iets bijzonders met deze dag, maar ik weet het niet. In mijn hoofd zit zand en ik kan niet meer nadenken.

En dan zijn er ineens de begeleiders of vrijwilligers. Zij begrijpen de onmacht in ons hoofd. Het is immers hun vakgebied. Zij hebben die arm die nodig is om onze schouder; of het juiste woord voor ons. Zij bewegen met ons mee. Linksom of rechtsom of desnoods dwars door het midden. Troostende woorden helen en dat weten zij als geen ander.

Ineens weet ik weer: het is vandaag mijn trouwdag. Of toch niet? Even daarna ben ik het alweer kwijt. Ik lach weer en heb het naar mijn zin. Aan het einde van de dag neem ik afscheid van mijn familie. Want zo voelt het!